Pagina's

donderdag 28 mei 2015

Plantenasiel vol bloempotkapsels

Asiels zijn er om zielige iemanden naar toe te brengen als er niemand voor kan of wil zorgen. 
En asiels zijn ook de plekken waar zielige iemandem kunnen worden geadopteerd door mensen die wél goed kunnen zorgen. Voor alle soorten iemanden is er wel een passend asiel te vinden; en hopelijk voor allemaal ook een liefdevol, nieuw thuis.

Bij 'dierenasiel' denk ik aan zielige hondenogen en schuwe katten. Zo'n soort plek waar wij Fiet vandaan hebben, bijvoorbeeld. Een plek waar je verwaarloosde dieren kan brengen, en waar potentiële dierenmama's een dier kunnen komen adopteren.

Bij 'kinderasiel' denk ik Rasmus en de landloper, waarbij Rasmus steeds weer zijn best doet om indruk te maken op de potentiële ouders - maar ze kiezen altijd een ander kind. Tegen beter weten in presenteert hij zichzelf telkens zo voordelig mogelijk, maar ze kiezen nooit een jongen met blond vlashaar. Het zijn altijd meisjes die gekozen worden, lieve kleine meisjes met roze wangen. Geen Rasmus, maar een Lotta of Alba. Of Sofia.

Sofia is zo'n een lief klein meisje met roze wangen. Sofia kan worden gebruikt als bloempotje of als vaas voor snijbloemen. Zij is gegoten in crème porselein en met de hand gedecoreerd door het Deense design duo Meyer-Lavigne. Ze fleurt meteen je kamer op, als je er een plant in zet tenminste.

Voor mijn "pot-met-persoonlijkheid' was het tijd voor de plantenkapper:



Het is weer eens een andere vorm van een bloempotkapsel.
Zelf geknipt. Door te besparen op de plantenkapper hoop ik ooit nieuwe vrienden van Sofia te kunnen verwelkomen.

En voor wie niet zo goed is in het knippen van bloempotkapsels, of zelfs maar het in leven houden van planten, is er een heus Plantenasiel. Degenen zonder groene vingers kunnen hier kun zielige planten brengen, en als je een plantenmama wilt worden kan je hier een kleine spruit komen adopteren.

Ik hoop dat er ook een paar verdwaalde Flower-me-happy-pots op zoek zijn naar een nieuw thuis. Ik wil wel hun mama worden.

Heb jij ook wel eens iemand naar het asiel gebracht? 
Of er vandaan gehaald?

vrijdag 15 mei 2015

Food Revolution Day - over een rampzalige eter

Volgens Jamie Oliver  Food Revolution Day.
Nu heb ik niet zoveel met Jamie, maar wel met eten. En zijn campagne kan ik alleen maar toejuichen, want ik ook vind de eetgewoonten van (mijn eigen) kinderen soms verontrustend. Bovendien ben ik me juist heel erg aan het inlezen over hoe ik nog bewuster om kan gaan met eten. Ik grijp deze dag dan ook aan om mijn eigen Food Revolution aan te gaan.

Eten is een sociale aangelegenheid. Het is ook iets waar iedereen een mening over heeft. Zeker in de opvoeding. Althans, in de kringen waarin ik me beweeg. Gezond eten staat daar hoog in het vaandel, en terecht, want als er iemand is die bewust bezig is met voeding ben ik het wel. Ik voel me dan ook vreselijk opgelaten als het gaat over kinderen die niks lekker vinden, alleen maar fastfood eten, geen fruit kennen en massa's suiker naar binnen werken. Dan wordt je gezien als slechte moeder, dan bén je een slechte moeder.

Ik heb zo'n kind. En zo'n moeder, dat ben ik.



In tegenstelling tot de twee kleintjes is de oudste is een rampzalige eter, al zijn hele leven. We hebben werkelijk alles geprobeerd om hem nieuwe dingen te laten eten, maar al die pogingen waren vrijwel tevergeefs. Natuurlijk hebben we vaak genoeg te horen gekregen dat mensen hem "weleens zouden leren eten wat de pot schaft". Nu wil ik niet eens weten wat die methode dan wel niet zou zijn, want ik vind dat ik zelf al vrij ver ben gegaan met hem uitdagen om iets onbekends te proeven. Want als het simpel was om hem dat te laten doen, dan was het ons al wel gelukt. Ik wil hem laten ervaren dat eten iets fijns kan zijn, dat je daar genot aan kan beleven. Dat het gezellig is met elkaar aan tafel te zitten en dat het een spannende uitdaging is om nieuwe dingen te proberen en je te laten verrassen door onbekende dingen. Ik wil hem een goed gevoel geven over eten, hem enthousiast maken.

Ik heb hem laten kiezen in de supermarkt, samen gekookt, hem laten spelen met eten, gekke vormpjes ervan gemaakt, gevoerd, beloond met stickers, gepaaid met cadeautjes, samen gegeten, apart laten eten, voor de televisie gezet met een bordje, een dag uithongert omdat hij weigerde te eten wat ik hem voorzette, we hebben eettherapie gevolgd, hij is gestraft... we hebben het allemaal gedaan. Ik zei toch dat het niet simpel is?*

Toen hij heel klein was begon het al, met de fruithapjes. Rapley heeft hij vanaf het begin al geweigerd. Eerst denk je dat dat normaal is bij baby's, daarna denk je dat het een fase is die wel overgaat en na een paar jaar besef je dat het niet vanzelf over gaat en alleen zijn eetpatroon alleen maar selectiever en selectiever wordt. En dan slaat de paniek toe.

Smaakontwikkeling is iets dat moet groeien. Door te proeven dus. Doordat de smaakpupillen worden getriggerd leren ze nieuwe smaken kennen en als het bevalt ook appreciëren. Of niet, maar dan is het in elk geval proefondervindelijk vastgesteld. Maar wat als deze fase wordt overgeslagen? Wat als een kind niet dúrft te proeven?

En ja, er zijn altijd succesverhalen van kinderen die vroeger niks aten en nu álles lekker vinden. Punt is alleen wij nog in die kinderfase zitten. Er zullen nog heel wat pannenkoeken, frietjes, poffertjes, droge pasta en droog brood gegeten moeten worden voor we daar uit zijn.

En ja, anderen krijgen hem vast wel aan het eten. Vraag me alleen niet hoe.



* Vóór mensen denken dat ik mijn kind ik-weet-niet-wat aandoe: ik probeerde ik hem niet eens spruitjes te laten eten, maar chocoladevla en appeltaart.

Zijn jouw kinderen makkelijke eters?

zondag 10 mei 2015

Moederdag voor professionals

Moederdag vandaag! Eén van de twee moederdagen per jaar, zoals dat in België wordt gevierd. Ik pleit eigenlijk voor een derde: één moederkesdag per jaar per kind, of is dat te veel gevraagd? Ik ben tenslotte fulltime moeder - de kinderen verschaffen mij werkgelegenheid en vormen mijn carrière: ik ben professional.



Vandaag heb ik nog eens goed in de praktijk kunnen brengen wat 'moederdag' betekent. De man des huizes was afwezig dit weekend, dus de kinderen waren op mij aangewezen. Tijdens de nachtvoeding van de jongste, de ochtendruzie van de twee jongens en het tripje naar de bakker voor een feestontbijt. Het was vanmorgen een gewone mama-zorgtdag, zoals het dat al zeven jaar lang (bijna) elke dag is geweest. Al is het niet altijd even vanzelfsprekend...

Ik studeerde nog toen S. imon werd geboren. 24 was ik, maar ik voelde me net een tienermoeder omdat ik dus nog op school zat. Van één van de proffen kreeg ik zelfs de vraag 'of er ook een vader bij hoorde?', toen ik zei dat ik zwanger was. Het is dat ik zo van de jaren '50 hou, anders zou ik me behoorlijk gekwetst gevoeld hebben.

Uiteindelijk ben ik met mijn studie gestopt, heb ik met diezelfde vader nog twee kinderen gekregen en inmiddels ben ik weer gaan studeren. Ik ben nog steeds een ongetrouwde, studerende mama.

Voor mij is het thuisblijven met de kinderen dus geen bewuste stap geweest: ik ben er als het ware ingerold. De stap om bijvoorbeeld van twee naar één inkomen te gaan hebben we nooit hoeven nemen, dat heeft het thuisblijf-moederschap wel vergemakkelijkt. Plus natuurlijk dat Meneer V. genoeg verdiend om ons deze situatie te permitteren.

En hoewel ik er ingerold ben, is het toch niet zo toevallig allemaal. Opgegroeid in een gezin waar de mama er altijd voor de kinderen was, had ik een voorbeeld zoals ik het ook wilde doen. Ik vind het enorm belangrijk is dat ze in hun eerste jaren een vaste hoofdverzorger hebben. Dit klinkt heel klinisch, maar ik wil niet generaliseren dat alle mama's hun baan moeten opzeggen. Papa kan net zo goed degene zijn die thuis is. Of oma. Of een vaste oppas. Of, of, of, ...

Soms is het thuisblijven geweldig ontspannend - zoals eergisteren, toen ik heel de namiddag in een zonnige speeltuin met een andere mama heb zitten babbelen terwijl de kinderen speelden. En soms voel ik me letterlijk een pakezel, als ik door de regen fiets met drie jengelende kinderen en een bak vol boodschappen. Maar iedereen heeft goede en slechte dagen op het werk, toch?

De rolverdeling die wij hebben is ouderwets te noemen, maar zijn de jaren '50 niet juist hartstikke hip? Retro is helemaal in - en wij doen mee. Het gevolg is wel dat S. imon er wat seksistische opvattingen door heeft gevormd: 'Autorijden is niks voor vrouwen', en 'vrouwen drinken geen koffie'.  Hij wil later papa worden, want 'die zijn stoer'. K. asper wil liever mama worden, want 'die zorgen altijd.'.

Zucht. Ik geloof dat ik toch wat extra aandacht aan de opvoeding moet spenderen, als ik dit zo hoor.
Of aan mezelf - mama is tenslotte ook nog student in bijberoep. Gelukkig kreeg in vanmiddag aflossing van Meneer V.

Hoe vierde jij moederdag vandaag? Als moeder of als kind? Of helemaal niet?

zaterdag 9 mei 2015

Heb je al gehoord van de 7 de 7.. ?

*Heb je al gehoord van de zeven, de zeven ... ?*
*Heb je al gehoord dat S. imon zeven is?*



Lieve, liefste, oudste zoon.

Jij hebt mij mama gemaakt, papa papa, oma oma en opa opa.
Zeven jaar geleden al, wat vliegt de tijd.

Je bent je heel bewust van je bijzondere positie in de familie - en in ons gezin. Jij bent het oudste kind, en daar zullen je broertje en je zusje zich naar moeten schikken. Want jij bent de oudste, dus jij mag eerst, jij mag bepalen en jij mag goud winnen bij de dagelijkse aankleedrace. Zilver en brons zijn voor hen, zo heb jij bepaald. En als jij het zegt, dan is het zo. Je mening verander je niet graag.

Wat wel veranderd is het leven. Jongen, wat heb je een heftig jaar achter de rug!
Dit schreef ik vorig jaar, daarna is alles in sneltreinvaart gegaan.

Het begon met het Pinksterfeest en St. Jan op school, waar de oudste kleuters extra in het zonnetje werden gezet omdat ze afscheid namen van de kleutertijd. Daarna hebben we bijna heel de zomervakantie bij oma gelogeerd, omdat papa ondertussen ons huis aan het verbouwen was. Voor jou was het elke keer weer wennen als je even thuiskwam, omdat het zo snel veranderde. Je ging voor het  eerst op kamp, heel fijn, en beleefde de traditionele reisjes naar Duitsland en de Ardennen. Aan het eind van de zomer verhuisden we terug naar huis en moesten we nog ruim een maand 'boven' wonen, tot het beneden ver genoeg was opgeknapt om daar weer te kunnen wonen. En ondertussen begon je in de eerste klas.

Het eerste leerjaar. Een klas met 22 jongens en 4 meisjes. Eén groot broeinest van testosteron, waar fysieke communicatie en haantjesgedrag luidruchtig gonsde. Maar na één week sloeg de stemming volledig om: 1 van jouw 2 vriendjes verongelukte met de fiets op weg van school naar huis.

Dit vreselijke ongeluk heeft jouw wereld volledig op z'n kop gezet. Net als die van ons. Je kinderlijke naïviteit heeft een enorme deuk opgelopen en opeens werd je je er van bewust dat je kwetsbaar bent als mens, als kind. Je werd beziggehouden door dingen waar we je het liefst nog lang voor afgeschermd zouden willen hebben. Maar het is anders gelopen...

De rest van het jaar verliep met ups en downs. Pesten was een centraal thema, net zoals vrienden maken, leren lezen, schrijven, rekenen en voor het eerst ook tekenen. Cruiseschepen en piraten. Knutselen, weetjesboeken, fietsen en Lego. Playmobil en tijgers.  Je bent enorm gegroeid, zowel fysiek als mentaal. Je bevindt je op de rand van een nieuwe fase, dat is aan alles te merken. Je bent zeven geworden.

En omdat zeven zo'n mijlpaal is in het leven, vieren we binnenkort met je klas een heus 'zevenjaren-feest'. Speciaal voor jou en al die andere zevenjarigen.

Ik ben benieuwd naar je 7-jarige 'ik' - en naar de volgende levensperiode.

dikke kus, mama

zondag 3 mei 2015

Kattenverjaardag

Er was er een jarig, hoera hoera,
dat kan je wel zien dat is hij:

En dat is 1

En dat is 2

En dat is 3-hi-hi


Hieperdepiep, hoera!

De beste kat allertijden is vrijdag  3 jaar geworden.

Tenminste, in het boekje dat we meekregen in het asiel staat 1 mei als zijn verjaardag ingevuld. Ik denk dat het feestvarken er zelf weinig benul van heeft. De vis die hij heeft gekregen snapt hij gelukkig wél.

Fijne verjaardag Fiet!

donderdag 30 april 2015

Anti-voedselverspilling: de urgentieplank

Tegenwoordig komt het weinig meer voor, maar ik heb in mijn leven al heel wat eten weggegooid. Verrotte komkommers, beschimmeld brood, een restje pasta dat net een paar weken te lang in de koelkast hadden gestaan, overrijp fruit en zuur geworden yoghurt. 
Dit is vast herkenbaar, aangezien er ongeveer 50 kg voedsel per jaar per persoon wordt weggegooid in deze contreien.

Bron: ncdo.nl

Gebrek aan inspiratie is bij mij meestal het probleem niet, het is meer het gebrek aan overzicht dat me nekte. In de oude keuken had stond een kleine koelkast, die bovendien ook altijd kletsnat werd van binnen. Het was een tafelmodel, dus ik moest door mijn knieën gaan om iets te kunnen vinden in die propvolle chaos. Want ja, met 5 personen werken heel wat eten weg per week. Al was het toch nog te weinig, aangezien er altijd dingen vergeten werden die dan later rechtstreeks in de vuilnisbak verdwenen. Het was gewoon niet mogelijk om overzicht te houden in die koelkast.

Een grote, overzichtelijke koelkast stond dan ook hoog op mijn prioriteitenlijst toen we de nieuwe keuken plaatsten. En het moet gezegd worden: het helpt. Het helpt om overzicht te bewaren en dús om minder voedsel te verspillen. Ik heb zelfs een speciale plank - op ooghoogte!- gereserveerd voor eten dat snel op moet: de urgentieplank. Nu is het alleen de kunst om regelmatig de koelkast te inspecteren om te zorgen dat de betreffende producten ook daadwerkelijk op die plank terecht komen, maar dat is een routine die ik inmiddels beheers.



Terugvinden is echter maar één aspect om de verspilling tegen te gaan, er moet echter ook wat gebeuren met de restjes.

Dorien Knockaert schreef er al over in De Standaard en op haar blog: het idee om een sjablonenboek te schrijven, als tegenreactie op alle kookboeken die steeds verschijnen. Een boek waarin wordt uitgegaan van een sjabloon voor een maaltijd, waarbij de kok zelf beslist kiest welke ingrediënten er gebruikt worden, afhankelijk van zijn/haar voorraad.

Voor iedereen die liever online inspiratie zoekt is er Kliekipedia bedacht

Ik heb alleen nog geen oplossing gevonden voor de overschotten die elke dag weer van de borden van de kinderen komen...

Misschien moeten die kippen er toch maar echt komen binnenkort.

Bron: wervel.be

Meer informatie:
Vlaamse overheid: Belgische cijfers
Mondiaal Magazine MO: dossier over voedselverspilling in België
Rijksoverheid: Nederlandse cijfers
Wageningen University: dossier over voedselverspilling in Nederland

Verspil jij veel voedsel? Wat zijn goede tips & tricks om bewuster om te gaan met eten?

dinsdag 28 april 2015

Een duif met kraaienpootjes

‚Hoort die grijze duif ook bij jullie?’ vroegen de stoere puberjongens, terwijl ze naar mijn moeder wezen. Dat zal ongeveer 20 jaar geleden zijn geweest, tijdens één van onze vakanties op Texel.  Mijn moeder is nu 63 en heeft een weelderige bos grijze krullen. Haar moeder was nauwelijks grijs, tot in de tachtig. Afgelopen week ontdekte ik weer een nieuw bewijs: ik lijk op mijn moeder.


Spiegels poetsen is blijkbaar niet mijn sterkste kant,
die grijze waas is een vlek, geen haar.

Nog niet zo lang geleden schreef ik dat vrouwen het mooist zijn op 31. Inmiddels moet ik daar aan toevoegen dat vrouwen dan ook oud worden - of ik in elk geval, laat ik voor mezelf spreken. De rimpeltjes rond de ogen kunnen nauwelijks meer bestempeld worden als lachrimpeltjes. De oogleden worden zwaarder (en de kringen daaronder donkerder, maar dat is weer een ander verhaal) en de weegschaal heeft nog nooit zoveel te dragen gehad. Bovendien zijn dus onlangs de eerste grijze haren gespot. Oh dear!

Niet dat ik er moeite mee heb, het is meer een conclusie die ik trek. Mijn lijf wordt ouder. Nu hoor ik natuurlijk bij dat lijf, maar als eerstejaars student kan ik mezelf bezwaarlijk ‚oud’ noemen. Ik heb gewoon allerlei levensfases gemixt: studeren, jonge kinderen hebben, verbouwen, nog een aantal grote projecten op de planning staan en zo meer. En dat laat zijn sporen na.

Toen ik bijna 7 jaar geleden als pas bevallen vrouw eens alleen boodschappen ging doen, voelde ik me helemaal ontheemd omdat ik zonder kind was: niemand kon zien dat ik een mama was! Inmiddels zal niemand er aan twijfelen dat ik kinderen heb: het is aan mijn lijf te zien. Net zoals je de elastiek van een oude onderbroek niet eeuwig kan oprekken zonder uit te lubberen, zo kon mijn moederlijf dat ook geen 3 keer aan. 

Mijn lijf lubbert ook, mijn huid trekt en mijn haar verkleurt. En ik geniet van de boosdoeners van deze ruïne. Al zou ik soms willen dat mijn gehoor ook wat minder goed zou worden, die bijwerking van nageslacht produceren zou me wel goed uitkomen bij de kleine vandalen.



Om vast in de duiven-stemming te komen kocht ik me zondag op de rommelmarkt een kleedje met duiven erop. Witte, wel te verstaan, zoals vredesduiven. Zo zo’n witte duif wil ik wel zijn! Grijze duiven zijn net vliegende ratten, en bovendien vind ik wit  mooier dan grijs. 

Gelukkig heb ik aan kopzorgen geen gebrek: mijn haar zal vast snel wit worden.Ik hoop maar dat die grijze fase vlug voorbij vliegt.

Hoe oud ben jij? En is dat aan je te zien?