Pagina's

zaterdag 26 juli 2014

Bouwverlof

Zo, hieronder kan je zien waarom ik de afgelopen tijd zo weinig tot bloggen ben gekomen:




We zijn aan het verbouwen.

Niet zomaar een renovatie, maar een project waar we al ons hebben voorbereid sinds 3,5 jaar geleden dit huis kochten. Het is maar goed dat we tot nu gewacht hebben om er aan te beginnen, want de plannen hebben zich de afgelopen jaren steeds aangepast en aangepast en aangepast aan onze veranderende behoeften. En nu is het zover... we zijn begonnen!

"We" is misschien niet helemaal correct, want ik en de kinderen zijn al sinds het begin van de vakantie bij mijn moeder aan het logeren. "We" zijn Meneer V., de aannemer, subcontractors van het werk van Meneer V., de bezetter en vrijwilligers. Zij werken al weken keihard in huis om de volledige gelijkvloers grondig te renoveren en herindelen.

Deze foto's zijn helemaal aan het begin van het project gemaakt. In juli, toen het bouwverlof voor ons begonnen is. 1 september lijkt opeens nog heel ver weg.

zondag 8 juni 2014

Fiere pinksterblom

Mijn allerliefste grootste S.imon,

Vrijdag vierden we op school het pinksterfeest, en jij was de Pinksterblom. Met je witte kleren en strooien hoed met bloemen eerde je de bloei en ontwikkeling van de natuurlijk. Hoe toepasselijk was dit voor jou... Als één van de oudste kleuters werd je extra in het zonnetje gezet omdat je volgend jaar naar het eerste leerjaar gaat.

Een paar maanden geleden konden we ons niet voorstellen hoe je dat aan zou kunnen, maar inmiddels zijn we er van overtuigd dat je volledig klaar bent voor de eerste klas. Het afgelopen jaar heb je zo'n enorme ontwikkeling doorgemaakt, dat is onvoorstelbaar. Van een kleuter die het heel moeilijk had met zichzelf en heel de wereld om zich heen, ben je uitgegroeid tot een stoere jongen die vol vertrouwen de wereld (en de andere planten) wilt ontdekken. Samen met je vrienden.


Want ja, er zijn inmiddels echte vrienden in het spel. In de klas heb je afgelopen jaar 2 jongens "ontdekt" waar je het goed mee kan vinden. Die vriendschap met hen heeft je ook een vrijkaartje verschaft om ingang te vinden bij de groep Grote Jongens van de Klas. Eindelijk heb je ook speelafspraakjes buiten schooltijd, wordt je niet meer geplaagd op school en in de speeltuin, en voor het eerst heb je een feestje kunnen geven op je verjaardag.

Het lijkt wel alsof je door die enorme sociale vooruitgang ook de rust en het vertrouwen hebt gevonden om nieuwe situaties tegemoet te treden. Het veroorzaakt minder vaak woede-uitbarstingen als de dingen niet gaan zoals jij ze verwacht of wil hebben. Dat zorgt ervoor dat het thuis ook beter gaat, en we ook meer dingen buitenshuis kunnen ondernemen. We genieten weer van elkaar!

Lieve S. imon, ik ben ongelooflijk fier op jouw groei van het afgelopen jaar. En zie, op een dieet van alleen maar pannenkoeken, friet en droge pasta kan je heel ver komen in het leven. Ik kijk uit naar alle nieuwe dingen die dit jaar gaan gebeuren, en ik wil natuurlijk alvast met je meedenken over je kinderfeestje voor je 7de verjaardag.

dikke knuffel,

mama

zaterdag 26 april 2014

Ezeltje-strek-je!

Dat Meneer V. (meer dan) voltijds werkt en ik thuis ben om voor de kinderen te zorgen is geen bewuste stap geweest - we zijn er als het ware "ingerold". Dat klinkt makkelijker dan het was, maar ik heb toch nooit de intentie gehad om echt carrière te maken. Ooit gaat dat er misschien nog van komen, maar nu is het goed zoals het is.

Wij hebben het grote geluk dat we nu kunnen leven van één inkomen, dat kunnen immers lang niet alle gezinnen zich permitteren. Toch is het ook voor ons een keuze om rond te komen van enkel het salaris van Meneer V. Hij verdient goed, dat zeker, maar als je daar de vaste lasten en kosten vanaf trekt blijft er niet veel over. Er moeten immers 5 mensen en een kat van leven.

Mijn bijdrage in het financiële gebeuren is dat ik al het geld weer uitgeef. We zijn wat dat betreft een heel evenwichtig stel: de rollen zijn eerlijk verdeeld. Administratie doen, binnengekomen rekeningen betalen en boodschappen doen is immers part of the job van de huisvrouw. Van mijn job, tenminste.

Soms is het thuisblijf-moederschap geweldig ontspannen - zoals gisteren, toen ik heel de namiddag in een zonnige speeltuin met een andere mama heb zitten babbelen terwijl de kinderen speelden. Soms voel ik me letterlijk een pakezel, als ik door de regen fiets met drie jengelende kinderen en een bak vol boodschappen. Maar iedereen heeft goede en slechte dagen op het werk, toch?

Gisteren kreeg ik een blaadje uit de Flow-kalender opgestuurd, waarop werd berekend dat het loon van  een huisvrouw eigenlijk € 42000 per jaar zou moeten zijn. Helaas heb ik de bron van deze berekening niet kunnen achterhalen, maar ik vond wel dit overzicht. Nu is die € 1300 per maand wel een stuk minder dan € 42000 per jaar, maar het is nog altijd een stuk meer dan € 0. Bovendien moeten we nog rekening houden met de inflatie sinds 2008. Vakantiegeld zit er ook nog niet bij berekend, en wat mij betreft mag het loon verdubbeld worden tijdens de zomermaanden.
 
Voorlopig verdien ik echter helemaal niks. Gelukkig dat ik van M. arijn vandaag wel fooi kreeg.





donderdag 24 april 2014

Let’s Play a Minimalism Game Together

Er zijn van die spullen in huis die ik eigenlijk best kan missen. Of waarvan ik niet eens wist dat ik (Meneer V.) ze had, dus die kunnen in elk geval weg. Zo ben ik nog altijd bezig met dit project.

Oké, als je hier binnenkomt dan zie je niet dat ik al heel veel heb opgeruimd (dat is mijn grootste bezigheid op een dag: opruimen!), maar stillekes aan wordt het toch steeds logischer hier in huis. Tijdelijk toch, want de Grote Verbouwing gaat nu écht bijna beginnen, en we zijn nog lang niet klaar met het ruilen van kamers en functies daarvan. Heel lonend is mijn werk dus niet, maar stiekem geeft het wel veel voldoening als het ordelijk is.

Meer en meer ervaar ik al die bezittingen ook als een last: je moet er voor zorgen, het onderhouden, er van houden. Heb je dat er niet voor over, dan kan het net zo goed weg. En dat is dus waar ik op grote schaal mee bezig ben.



Want hoe netjes ik alle gekregen kaarten en brieven ook geklasseerd heb, ik denk niet dat ik ze nog eens ga teruglezen. Ik had ze bewaard voor als ik eenzaam in mijn bejaardenflatje zat te verkommeren, maar mocht dat ooit het geval zijn dan download ik wel een sudoku-app ofzo.

Op internet kwam ik deze uitdaging tegen, en ik doe mee vanaf maart.
De regels zijn simpel: op de eerste dag doe je 1 ding weg, de tweede dag 2, de derde dag 3, enzovoort. Weg = weggeven, verkopen, weggooien of er in elk geval voor zorgen dat het uit huis is vóór middernacht.

De uitvoering blijkt wat minder simpel omdat:
- ik toch wel materialistisch ben ingesteld (zegt ze met schaamrood op de kaken)
- ik van duurzame spullen hou die nauwelijks kapot gaan (in dit geval dus een nadeel)
- ik 3 kinderen heb en (nog) geen babyspullen weg wil doen. Je weet het tenslotte nooit...
- ik na 2 jongens 1 meisje heb (en meisjeskleding is fantastisch! en op elke rommelmarkt in overvloed te verkrijgen)

Maart was extra moeilijk omdat:
- maart 31 dagen heeft
- de lente in aantocht is en dat betekent dat er zomerkleren + schoenen gekocht worden
- de verjaardagen van de kinderen in maart, april en mei vallen en er dus een hoop nieuw kinderspul binnenkomt
- dit spelletjes slechts het begin is geweest van steeds meer minderen

Zelf heb ik er nog een regel aan toegevoegd, namelijk dat ik ook voor elk ding dat erin komt er iets extra uit gaat. Het wordt dus creatief balansen. En goed rekenen. 1 blokje Lego vind ik niet tellen als 1 ding.

Van de andere kant...best gênant als het wel zou lukken om 496 spullen per maand weg te doen zonder dat ik er iets van ga missen. Eerlijk gezegd ben ik de tel nu al kwijt, maar ik denk dat ik het behaalde quotum ruimschoots heb overschreden. In elk geval is het op dit moment netjes in huis, dat is al heel wat.

Al is het nu tijd om de kinderen uit bed/ uit school te halen, en hen mijn werkzekerheid vanavond te laten creeëren...

zondag 20 april 2014

Theosofie, S. imon en Maria

Afgelopen week waren we op vakantie op een boerderij in Oostenrijk.

Meteen toen we kwamen aanrijden spotte S. imon de (zwangere?) ezel die daar in de wei stond. 'Maria!' riep hij enthousiast uit. Ha mooi, dan is er toch iets van het kerstverhaal blijven hangen, dacht ik.

 
Wij zijn thuis niet praktiserend godsdienstig. Tenminste, niet wat betreft het christelijke geloof. We proberen wel die waarden mee te geven en te leven op het ritme van de christelijke- en pre-christelijke jaarfeesten. Op verschillende momenten in het jaar staan we thuis even stil bij de kringloop van het jaar en het leven van alledag. Bij het vormgeven van het feest laten we ons inspireren door de rituelen van de Steinerschool, de gebruiken zoals we die kennen van vroeger en de natuur zoals die is op dat moment.



 
In theorie zijn de kinderen later vrij om te kiezen of ze, en zo ja welke, godsdienst hun leven een meerwaarde vinden geven en ervoor kiezen om zich er actief mee bezig te houden. In de praktijk ligt die keuze natuurlijk een stuk minder voor de hand, omdat wij ze enkel kunnen laten kennismaken met wat we zelf ook kennen. En ik kan niet zeggen dat ik echt veel weet van bijvoorbeeld het hindoeïsme... De Islam zullen ze in elk geval wel leren kennen op straat, daar hoef ik me geen zorgen om te maken. Maar hoe dan ook zal de keuzevrijheid die we hen geven nooit helemaal eerlijk benut kunnen worden.

S. imon theosofeert in elk geval wel over het christendom, en daar komen pareltjes van uitspraken uit voort:

- Sterren kunnen toch niet langzaam bewegen? Ik denk dat Jozef en Maria een raket volgden naar Bethlehem.
- Waarom leggen we eigenlijk een baby-Jezus op de seizoenentafel met kerst? Hij was toch vorig jaar al geboren?!
- Is Jezus eigenlijk een jongen of een meisje? Hoe weet je dat?
- Jammer zeg, dat Jezus is uitgestorven.
- Hoe doet Maria dat eigenlijk: mensen helpen?
- Waarom krijg je rimpelvingers als je te lang in bad zit? Krijgen alle mensen dat? En God ook?



Tussen ezel Maria en S. imon was het in elk geval grote liefde. Een aantal keer per dag plukte hij paardenbloemen, gras en lekkere blaadjes voor haar en ging hij haar voeren. Met volle laadbakken reed hij af en aan om Maria te soigneren.

Dit jaar zijn we dus verzekerd van een succesvolle kerst.
Maar eerst gaan we vandaag paaseieren zoeken.

donderdag 17 april 2014

3 jaar K. aspertje

Lieve, liefste K. asper,

3 jaar ben je geworden! Mijn grote, kleine mannetje is nu écht bijna een peuter.

Zaterdag was je jarig, maar je hebt er weinig van gemerkt. Wat was je ziek die dag... Je had bovendien dubbele pech, want we waren ook nog eens op vakantie toen. Twee leuke dingen die je hebt moeten missen omdat je met hoge koorts en een akelige hoest in bed lag te slapen.



Gelukkig zijn er het afgelopen jaar ook een heleboel leuk dingen gebeurd waar je wél bij was:

We zijn 2 weekenden naar Duitsland geweest, 2,5 week gaan kamperen in Frankrijk, een week naar de Ardennen gegaan met heel veel kinderen, je bent gaan logeren bij S&G in Haarlem, je speelde bij oma, reisde met de trein, maakte plezier in de Speelbrug, bezocht vaak de zoo, keek naar toneelvoorstellingen, zocht boekjes uit in de bibliotheek, fietste in het park en nog veel, véél meer.

Niet alles was even spectaculair, maar jij kan echt genieten van de kleine dingen thuis: spelen met je zusje, voorgelezen worden, lotto spelen, puzzelen, mij helpen in de keuken of achter Fiet aan rennen. Je bent een echte huismus, die bij elk uitstapje standaard zegt dat je naar huis wil.

Of ja, "zegt" is een groot woord. Je begrijpt alles wat er gezegd wordt, je babbelt de hele dag door, kan je perfect uitdrukken, maar voor een buitenstaander is er nauwelijks een woord van te verstaan. Je uitspraak is wat eh... onduidelijk. Gelukkig is je mimiek van een ongekend talent waarmee je iedereen weet te charmeren en om je vinger te winden. Je blijft een extreem hoog schattigheidsgehalte hebben, al wil je zelf vooral stoer zijn. Nog altijd ben je een tevreden kind, al begint de peuterpubertijd toch ook nogal eens op te spelen. 'Nee!' is nee bij jou, je wordt wat uitdagender en je lontje wat korter. En sowieso ben je steeds een drama-king eersteklas.

Over klassen gesproken: je loopbaan op school gaat echt bijna beginnen. Jaja.
Al is "bijna" een relatief begrip, toch?

zondag 6 april 2014

Ik wil een Park Spoor Oost!

Afgelopen woensdag was het Buitenspeeldag in Vlaanderen, zo ook hier in de wijk. De commerciële televisiezenders zonden die middag geen programma's uit, en op verschillende pleinen werden er kinderactiviteiten georganiseerd.

Met het mooie weer van de afgelopen tijd was het niet moeilijk om de kinderen naar buiten te krijgen, daar hebben we geen springkasteel voor nodig. Anderen blijkbaar wel, want het plein waar we waren was afgeladen vol. Met kinderen welteverstaan. Maar goed dat er een heleboel kinderen zonder ouders leken te zijn, die hadden er toch niet bijgepast.

En dat is precies het probleem hier in de wijk: er is amper 1 m2 open ruimte per persoon, en dat terwijl er hier veel mensen geen tuin hebben. Geen wonder dus dat de pleinen uit hun voegen barsten op mooie dagen.

Nu we ook nog eens het BAM-tracé in de maag gesplitst krijgen lijkt me dat méér groen geen luxe is maar noodzaak. Nu wil het toeval dat er een terrein van 20+ hectare op een steenworp afstand ligt te smachten naar een nieuwe bestemming. Ik stem in elk geval voor een Park Spoor Oost!

De wijk hangt vol met actieposters

Park Spoor Noord is hier ook dichtbij, maar het spoorterrein waar eventueel Park Spoor Oost zou komen ligt hier hemelsbreed nog geen 100 meter vandaan. In plaats van de foorkramers naar het terrein te verbannen zouden ze er beter een park van maken. De buitenspeeldag kan ook nog wel wat extra locaties gebruiken.

Hierbij dus een warme oproep om de petitie te tekenen. Bij voorbaat dank.

De Buitenspeeldag van dit jaar duurde tot 16.30 uur. De jongens waren dus precies op tijd weer tijd weer thuis voor hun dagelijkse scherm-uurtje dat start om 17 uur.