Pagina's

zondag 9 augustus 2015

Geertruurzaam

Lieve mensen,

Vanaf vandaag schrijf ik verder op mijn nieuwe blog: Geertruurzaam

Op technisch vlak is het nog niet helemaal zoals ik het wil hebben, maar ik ben toch maar vast begonnen met schrijven :-) Er is al een hoop werk verzet, maar er wacht me ook nog een berg aan verbeteringen.

Ik heb er in elk geval heel veel zin in, en ik hoop jullie allemaal te zien op
www.geertruurzaam.be

lieve groeten,

Mevrouw Vos

donderdag 9 juli 2015

VERHUISBERICHT



Het afgelopen jaar heb ik veel meegemaakt, en heb ik het idee dat ik me enorm heb ontwikkeld op allerlei gebieden. Ik had het af en toe echter zó druk me mezelf dat ik niet altijd toekwam aan de dingen die ik écht belangrijk vind. En daarmee kom ik meteen aan het volgende punt: wat vind ik dan belangrijk?


Nu de kinderen groter worden, beginnen ze ook kritische vragen te stellen over de wereld om zich heen. En daarmee voel ik me ook steeds vaker in het nauw gedreven als ik over het milieu en sociale ongelijkheid wordt uitgehoord. Want ja, ik ben nu eenmaal erfelijk belast met een schuldgevoel, dus ik voel me persoonlijk aangevallen als de oudste zijn verontwaardiging uit over wereldproblemen.

Daaruit komt voort dat ik nog daadkrachtiger wil proberen om niet langer mede-veroorzaker te zijn van oneerlijke kledingindustrie/ de enorme afvalberg/ dubieuze werkomstandigheden in de lageloonlanden/ uitputting van de aarde/ bio-industrie/ vul verder maar in. Ik wil mijn kinderen laten opgroeien in een eerlijke wereld, en hen vertrouwen schenken in de toekomst. En daarom zal ik hard aan de slag moeten gaan.

Ik ben dan misschien (zeker!) wel een twijfelaar met schuldgevoel, een piekerende idealist, ik ben nu ook weer niet zo naïef dat ik denk dat ik de wereld kan verbeteren door mijn eigen gedrag aan te passen. Maar ik geloof wél dat een heleboel mensen samen het verschil kunnen maken.



En daar komen we uit bij hetgeen ik ondernemen: ik wil door publiek gevonden worden, op een nieuwe blog.

Ik wil delen wat ik leer, ervaar en meemaak en op het gebied van duurzaamheid. Ik wil laten zien dat je óók met een beperkt budget, nog beperktere tijd, kleine kinderen, een sceptische partner, een oude stadswoning zonder deftige tuin en een kritische omgeving nog best wat kan bereiken. Althans, dat hoop ik. Mijn zoektocht is nog lang.

Wat ik wil brengen is een persoonlijke, deels informatieve site voor mensen die net zoals ik wel grooste plannen en idealen hebben maar te maken hebben met beperkende voorwaarden. Aan hen, en aan mezelf, wil ik tonen hoe het leven een ietsepietsje duurzamer kan worden gemaakt. Niet alleen voor ons, maar vooral voor de volgende generatie.

Het nieuwe adres en de verhuisdatum blijven nog even geheim tot ik mijn nieuwe domein wat heb ingevuld. Er wordt achter de schermen enorm hard aan gewerkt! Net zoals er ook keihard wordt gewerkt aan een ander project, maar dat nieuwtje hou ik voor de nieuwe site :-)

Deze blog gaat binnenkort sluiten, en ik ga op een andere site verder.
Verhuis jij mee als lezer?

vrijdag 26 juni 2015

Archief verhuizen

Momenteel ben ik de archieven van deze blog ingedoken om te zien wat de moeite waard is om bewaard te worden en wat rechtstreeks de digitale vuilbak in mag.

Om niet helemaal met een lege site te beginnen ben ik een deel van de berichten aan het overzetten. Lichtjes aangepast meestal, want mijn schrijvers-skills zijn inmiddels wel wat verbeterd. Dat hoop ik toch in elk geval.


donderdag 25 juni 2015

Ik ben 1/4 interieurarchitect!

Hoera! De examens zijn gedaan, de jury heb ik overleefd en de resultaten zijn binnen.
Het eerste jaar zit erop! En dat betekent dat ik op een kwart van de opleiding zit: ik ben voor 1/4 interieurarchitect.

Om het maar meteen te nuanceren: eigenlijk heb ik 1 vak niet gehaald en ik zal dat moeten herkansen in de tweede zit. Maar ja, zo heb ik tenminste bewezen dat het écht geen makkelijke opleiding is! En eigenlijk is 1/4 ook nog niet zoveel... Maar de spits is eraf en schijnbaar is dat het moeilijkste. Laat die andere 3 jaar dus maar komen; na de vakantie ben ik klaar voor de volgende uitdaging.

Maquette van mijn eindopdracht
Afgelopen september begonnen we met een groep van 25 mensen, in december hebben was er amper de helft over en we hebben het jaar afgesloten met 9 vrouwen. Traditioneel gezien is dit ook een vrouwenopleiding, mannen kiezen vaker voor the real stuff zoals architectuur of bouwkunde. Ons hoor je er niet over klagen, wij hebben echt een fijne clubje.

Het grote voordeel is dat ieder van ons al werkt en/of kinderen heeft. Iedereen heeft het druk, plaatst de opleiding niet op de eerste plek en onze grenzen hebben we al lang geleden opgezocht. We hebben allemaal ons eigen verhaal, en dat maakt het juist zo interessant. Ook de docenten zien ons min of meer als gelijken, we worden serieus genomen en met respect en openheid behandeld.

Ik beschouw mezelf wel als één van de zwakkere leerlingen van de groep, maar ik heb dan ook best een druk leven daarnaast, vind ik zelf. Het goede nieuws is dat ik in elk geval in de top 10 van de beste van de klas sta!

Naar volgend jaar toe weet ik wat me ongeveer te wachten staat, en ik weet ook dat ik nóg harder zal moeten gaan werken om alles bij te houden. Want weken achtereen gemiddeld 5 of 6 uur slapen... daar word ik echt te oud voor!

Is dat ook wat voor jou? Terug in de schoolbanken?

donderdag 11 juni 2015

An Apple a day keeps mommy away

Voor wie zich afvraagt waar ik toch heb uitgehangen de voorbije periode:


Dit is mijn uitzicht van de afgelopen weken en komende dagen.

Ik heb me door honderden pagina's cursussen geworsteld, schema's en bouwtekeningen in mijn hoofd gestampt. Ik heb geschetst tot het stompje van mijn potlood en gephotoshopt tot in mezelf niet meer herkende. Ik heb de theoretische examens achter de rug en een mega deadline in het vooruitzicht.

Nu rest me nog enkel de Finale Eindopdracht van dit jaar. Al het werk hiervoor heeft zich opgehoopt tot de laatste dagen, eerder ben ik er echt niet aan toegekomen. De dagen worden steeds langer, de nachten steeds korter. Het is maar goed dat het bijna midzomer is, zo heb ik tenminste genoeg dag om lang op te blijven.

Het begint te wegen, die laatste loodjes.
Gelukkig krijg ik de broodnodige vitaminen van mijn Apple, elke dag opnieuw.
En maandagavond ga ik vroeg naar bed.

donderdag 28 mei 2015

Plantenasiel vol bloempotkapsels

Asiels zijn er om zielige iemanden naar toe te brengen als er niemand voor kan of wil zorgen. 
En asiels zijn ook de plekken waar zielige iemandem kunnen worden geadopteerd door mensen die wél goed kunnen zorgen. Voor alle soorten iemanden is er wel een passend asiel te vinden; en hopelijk voor allemaal ook een liefdevol, nieuw thuis.

Bij 'dierenasiel' denk ik aan zielige hondenogen en schuwe katten. Zo'n soort plek waar wij Fiet vandaan hebben, bijvoorbeeld. Een plek waar je verwaarloosde dieren kan brengen, en waar potentiële dierenmama's een dier kunnen komen adopteren.

Bij 'kinderasiel' denk ik Rasmus en de landloper, waarbij Rasmus steeds weer zijn best doet om indruk te maken op de potentiële ouders - maar ze kiezen altijd een ander kind. Tegen beter weten in presenteert hij zichzelf telkens zo voordelig mogelijk, maar ze kiezen nooit een jongen met blond vlashaar. Het zijn altijd meisjes die gekozen worden, lieve kleine meisjes met roze wangen. Geen Rasmus, maar een Lotta of Alba. Of Sofia.

Sofia is zo'n een lief klein meisje met roze wangen. Sofia kan worden gebruikt als bloempotje of als vaas voor snijbloemen. Zij is gegoten in crème porselein en met de hand gedecoreerd door het Deense design duo Meyer-Lavigne. Ze fleurt meteen je kamer op, als je er een plant in zet tenminste.

Voor mijn "pot-met-persoonlijkheid' was het tijd voor de plantenkapper:



Het is weer eens een andere vorm van een bloempotkapsel.
Zelf geknipt. Door te besparen op de plantenkapper hoop ik ooit nieuwe vrienden van Sofia te kunnen verwelkomen.

En voor wie niet zo goed is in het knippen van bloempotkapsels, of zelfs maar het in leven houden van planten, is er een heus Plantenasiel. Degenen zonder groene vingers kunnen hier kun zielige planten brengen, en als je een plantenmama wilt worden kan je hier een kleine spruit komen adopteren.

Ik hoop dat er ook een paar verdwaalde Flower-me-happy-pots op zoek zijn naar een nieuw thuis. Ik wil wel hun mama worden.

Heb jij ook wel eens iemand naar het asiel gebracht? 
Of er vandaan gehaald?

vrijdag 15 mei 2015

Food Revolution Day - over een rampzalige eter

Volgens Jamie Oliver  Food Revolution Day.
Nu heb ik niet zoveel met Jamie, maar wel met eten. En zijn campagne kan ik alleen maar toejuichen, want ik ook vind de eetgewoonten van (mijn eigen) kinderen soms verontrustend. Bovendien ben ik me juist heel erg aan het inlezen over hoe ik nog bewuster om kan gaan met eten. Ik grijp deze dag dan ook aan om mijn eigen Food Revolution aan te gaan.

Eten is een sociale aangelegenheid. Het is ook iets waar iedereen een mening over heeft. Zeker in de opvoeding. Althans, in de kringen waarin ik me beweeg. Gezond eten staat daar hoog in het vaandel, en terecht, want als er iemand is die bewust bezig is met voeding ben ik het wel. Ik voel me dan ook vreselijk opgelaten als het gaat over kinderen die niks lekker vinden, alleen maar fastfood eten, geen fruit kennen en massa's suiker naar binnen werken. Dan wordt je gezien als slechte moeder, dan bén je een slechte moeder.

Ik heb zo'n kind. En zo'n moeder, dat ben ik.



In tegenstelling tot de twee kleintjes is de oudste is een rampzalige eter, al zijn hele leven. We hebben werkelijk alles geprobeerd om hem nieuwe dingen te laten eten, maar al die pogingen waren vrijwel tevergeefs. Natuurlijk hebben we vaak genoeg te horen gekregen dat mensen hem "weleens zouden leren eten wat de pot schaft". Nu wil ik niet eens weten wat die methode dan wel niet zou zijn, want ik vind dat ik zelf al vrij ver ben gegaan met hem uitdagen om iets onbekends te proeven. Want als het simpel was om hem dat te laten doen, dan was het ons al wel gelukt. Ik wil hem laten ervaren dat eten iets fijns kan zijn, dat je daar genot aan kan beleven. Dat het gezellig is met elkaar aan tafel te zitten en dat het een spannende uitdaging is om nieuwe dingen te proberen en je te laten verrassen door onbekende dingen. Ik wil hem een goed gevoel geven over eten, hem enthousiast maken.

Ik heb hem laten kiezen in de supermarkt, samen gekookt, hem laten spelen met eten, gekke vormpjes ervan gemaakt, gevoerd, beloond met stickers, gepaaid met cadeautjes, samen gegeten, apart laten eten, voor de televisie gezet met een bordje, een dag uithongert omdat hij weigerde te eten wat ik hem voorzette, we hebben eettherapie gevolgd, hij is gestraft... we hebben het allemaal gedaan. Ik zei toch dat het niet simpel is?*

Toen hij heel klein was begon het al, met de fruithapjes. Rapley heeft hij vanaf het begin al geweigerd. Eerst denk je dat dat normaal is bij baby's, daarna denk je dat het een fase is die wel overgaat en na een paar jaar besef je dat het niet vanzelf over gaat en alleen zijn eetpatroon alleen maar selectiever en selectiever wordt. En dan slaat de paniek toe.

Smaakontwikkeling is iets dat moet groeien. Door te proeven dus. Doordat de smaakpupillen worden getriggerd leren ze nieuwe smaken kennen en als het bevalt ook appreciëren. Of niet, maar dan is het in elk geval proefondervindelijk vastgesteld. Maar wat als deze fase wordt overgeslagen? Wat als een kind niet dúrft te proeven?

En ja, er zijn altijd succesverhalen van kinderen die vroeger niks aten en nu álles lekker vinden. Punt is alleen wij nog in die kinderfase zitten. Er zullen nog heel wat pannenkoeken, frietjes, poffertjes, droge pasta en droog brood gegeten moeten worden voor we daar uit zijn.

En ja, anderen krijgen hem vast wel aan het eten. Vraag me alleen niet hoe.



* Vóór mensen denken dat ik mijn kind ik-weet-niet-wat aandoe: ik probeerde ik hem niet eens spruitjes te laten eten, maar chocoladevla en appeltaart.

Zijn jouw kinderen makkelijke eters?