Pagina's

zondag 20 april 2014

Theosofie, S. imon en Maria

Afgelopen week waren we op vakantie op een boerderij in Oostenrijk.

Meteen toen we kwamen aanrijden spotte S. imon de (zwangere?) ezel die daar in de wei stond. 'Maria!' riep hij enthousiast uit. Ha mooi, dan is er toch iets van het kerstverhaal blijven hangen, dacht ik.

 
Wij zijn thuis niet praktiserend godsdienstig. Tenminste, niet wat betreft het christelijke geloof. We proberen wel die waarden mee te geven en te leven op het ritme van de christelijke- en pre-christelijke jaarfeesten. Op verschillende momenten in het jaar staan we thuis even stil bij de kringloop van het jaar en het leven van alledag. Bij het vormgeven van het feest laten we ons inspireren door de rituelen van de Steinerschool, de gebruiken zoals we die kennen van vroeger en de natuur zoals die is op dat moment.



 
In theorie zijn de kinderen later vrij om te kiezen of ze, en zo ja welke, godsdienst hun leven een meerwaarde vinden geven en ervoor kiezen om zich er actief mee bezig te houden. In de praktijk ligt die keuze natuurlijk een stuk minder voor de hand, omdat wij ze enkel kunnen laten kennismaken met wat we zelf ook kennen. En ik kan niet zeggen dat ik echt veel weet van bijvoorbeeld het hindoeïsme... De Islam zullen ze in elk geval wel leren kennen op straat, daar hoef ik me geen zorgen om te maken. Maar hoe dan ook zal de keuzevrijheid die we hen geven nooit helemaal eerlijk benut kunnen worden.

S. imon theosofeert in elk geval wel over het christendom, en daar komen pareltjes van uitspraken uit voort:

- Sterren kunnen toch niet langzaam bewegen? Ik denk dat Jozef en Maria een raket volgden naar Bethlehem.
- Waarom leggen we eigenlijk een baby-Jezus op de seizoenentafel met kerst? Hij was toch vorig jaar al geboren?!
- Is Jezus eigenlijk een jongen of een meisje? Hoe weet je dat?
- Jammer zeg, dat Jezus is uitgestorven.
- Hoe doet Maria dat eigenlijk: mensen helpen?
- Waarom krijg je rimpelvingers als je te lang in bad zit? Krijgen alle mensen dat? En God ook?



Tussen ezel Maria en S. imon was het in elk geval grote liefde. Een aantal keer per dag plukte hij paardenbloemen, gras en lekkere blaadjes voor haar en ging hij haar voeren. Met volle laadbakken reed hij af en aan om Maria te soigneren.

Dit jaar zijn we dus verzekerd van een succesvolle kerst.
Maar eerst gaan we vandaag paaseieren zoeken.

donderdag 17 april 2014

3 jaar K. aspertje

Lieve, liefste K. asper,

3 jaar ben je geworden! Mijn grote, kleine mannetje is nu écht bijna een peuter.

Zaterdag was je jarig, maar je hebt er weinig van gemerkt. Wat was je ziek die dag... Je had bovendien dubbele pech, want we waren ook nog eens op vakantie toen. Twee leuke dingen die je hebt moeten missen omdat je met hoge koorts en een akelige hoest in bed lag te slapen.



Gelukkig zijn er het afgelopen jaar ook een heleboel leuk dingen gebeurd waar je wél bij was:

We zijn 2 weekenden naar Duitsland geweest, 2,5 week gaan kamperen in Frankrijk, een week naar de Ardennen gegaan met heel veel kinderen, je bent gaan logeren bij S&G in Haarlem, je speelde bij oma, reisde met de trein, maakte plezier in de Speelbrug, bezocht vaak de zoo, keek naar toneelvoorstellingen, zocht boekjes uit in de bibliotheek, fietste in het park en nog veel, véél meer.

Niet alles was even spectaculair, maar jij kan echt genieten van de kleine dingen thuis: spelen met je zusje, voorgelezen worden, lotto spelen, puzzelen, mij helpen in de keuken of achter Fiet aan rennen. Je bent een echte huismus, die bij elk uitstapje standaard zegt dat je naar huis wil.

Of ja, "zegt" is een groot woord. Je begrijpt alles wat er gezegd wordt, je babbelt de hele dag door, kan je perfect uitdrukken, maar voor een buitenstaander is er nauwelijks een woord van te verstaan. Je uitspraak is wat eh... onduidelijk. Gelukkig is je mimiek van een ongekend talent waarmee je iedereen weet te charmeren en om je vinger te winden. Je blijft een extreem hoog schattigheidsgehalte hebben, al wil je zelf vooral stoer zijn. Nog altijd ben je een tevreden kind, al begint de peuterpubertijd toch ook nogal eens op te spelen. 'Nee!' is nee bij jou, je wordt wat uitdagender en je lontje wat korter. En sowieso ben je steeds een drama-king eersteklas.

Over klassen gesproken: je loopbaan op school gaat echt bijna beginnen. Jaja.
Al is "bijna" een relatief begrip, toch?

zondag 6 april 2014

Ik wil een Park Spoor Oost!

Afgelopen woensdag was het Buitenspeeldag in Vlaanderen, zo ook hier in de wijk. De commerciële televisiezenders zonden die middag geen programma's uit, en op verschillende pleinen werden er kinderactiviteiten georganiseerd.

Met het mooie weer van de afgelopen tijd was het niet moeilijk om de kinderen naar buiten te krijgen, daar hebben we geen springkasteel voor nodig. Anderen blijkbaar wel, want het plein waar we waren was afgeladen vol. Met kinderen welteverstaan. Maar goed dat er een heleboel kinderen zonder ouders leken te zijn, die hadden er toch niet bijgepast.

En dat is precies het probleem hier in de wijk: er is amper 1 m2 open ruimte per persoon, en dat terwijl er hier veel mensen geen tuin hebben. Geen wonder dus dat de pleinen uit hun voegen barsten op mooie dagen.

Nu we ook nog eens het BAM-tracé in de maag gesplitst krijgen lijkt me dat méér groen geen luxe is maar noodzaak. Nu wil het toeval dat er een terrein van 20+ hectare op een steenworp afstand ligt te smachten naar een nieuwe bestemming. Ik stem in elk geval voor een Park Spoor Oost!

De wijk hangt vol met actieposters

Park Spoor Noord is hier ook dichtbij, maar het spoorterrein waar eventueel Park Spoor Oost zou komen ligt hier hemelsbreed nog geen 100 meter vandaan. In plaats van de foorkramers naar het terrein te verbannen zouden ze er beter een park van maken. De buitenspeeldag kan ook nog wel wat extra locaties gebruiken.

Hierbij dus een warme oproep om de petitie te tekenen. Bij voorbaat dank.

De Buitenspeeldag van dit jaar duurde tot 16.30 uur. De jongens waren dus precies op tijd weer tijd weer thuis voor hun dagelijkse scherm-uurtje dat start om 17 uur.

donderdag 13 maart 2014

1 jaar Heineken

Lief, lief M. arijntje,

Hieperdepieperdepiep hoera!
Mijn lieve kleine meisje is vanaf gisteren wat minder klein! Niet dat dat er een reden tot juichen is (waar is mijn baby?!), maar het is wél groot feest omdat je al één jaar bij ons bent.

Wat hebben we op je gewacht, lief meisje met je rode haren.
Eén jaar geleden was je nog onze sneeuwprinses, gisteren vierden we je verjaardag in een zonovergoten speeltuin. Wat kan er veel veranderen in een jaar tijd - en wat is er veel veranderd.


Wat is de tijd voorbij gevlogen! Je hebt er in een jaar tijd 8 tanden en 2 kiezen,  24 cm en 6,5 kg bijgekregen. Van een vers baby'tje heb je je getransformeerd in een ondernemende dreumes. Je kan kruipt met de snelheid van een straaljager, je bent een volwaardig lid van het familie-sloopbedrijf en  je hebt de grootste pret als je met auto's speelt.

Het is duidelijk: dit meisje heeft 2 grote broere.
2 broers die je naam zelden gebruiken, maar het hebben over Hein, Heinebol of Heineken. Hoe mannelijk kan het zijn?

Vandaar dat ik toch overstag ben gegaan en ik soms, heel soms, roze kleren voor je koop...

maandag 10 maart 2014

Fiet wil rennen

Fiet wil rennen. Die van ons tenminste wel. Hij is dan ook vernoemd naar dit prentenboek.


Wie Fiet is?
Dat is onze nieuwste huisgenoot. Hij is gekomen ter vervanging van een heleboel huisgenoten, en ondanks dat het bijzonder levendig (lees: woest) beest is vind ik het een hele verbetering. Hij rent over de kasten, eet van de borden, gooit drinken om als we niet opletten en zodra we de keuken uit zijn springt hij op het aanrecht. Het liefst zit hij op wacht achter de deur naar de gang om, zodra de deur meer dan 15 cm geopend is, naar boven te sprinten om zich te verstoppen in de kluskamer. Het is echt een kind erbij, maar gelukkig wel die veel slaapt een.
Fiet is namelijk een kat.


Niet zomaar een kat, nee, een 1,5 jarig voormalig asielbewoner die we hebben geadopteerd. En nu is hij van ons, tot groot plezier van de kinderen. Ik vind hem ondertussen ook lief, en hij hoort al echt bij het gezin. Dat vindt hij zelf ook, want zodra de kinderen 's avonds in bed liggen en ik uitgeput in de zetel neerplof, ploft Fiet op schoot. "Eindelijk plaats voor mij" hoor ik hem spinnen.

Vóór de komst van Fiet heb ik een heel nieuwe fase doorleeft: de fase die denk ik alle zwangere vrouwen beleven als ze hun eerste kind verwachten. Ik gaf Google de opdracht "wat heb je nodig voor een kat" en aan de hand van dat lijstje ben ik het internet gaan afstruinen naar de beste mogelijkheden binnen het aangegeven artikel. Er ging een wereld voor me open: niet alleen over alle katten-accessoires, maar ook over verzorging en gedrag. En meteen voelde ik me zo'n betweter die mensen die al jáááááren katten hebben zou willen vertellen dat katten het vies vinden als hun eten naast de kattenbak staat, ze hun water en eten liever van elkaar apart hebben dan vlak bij elkaar en de goedkope supermarktbrokken echte brol zijn. Ik voelde me zo'n nét zwangere meteen haar hele theorie over opvoeding uit de doeken doet tegen mij, moeder van 3. Dan denk ik "hallo, wie heeft er nou het meeste ervaring?!" De moeilijkheid is echter dat die mensen vaak wel gelijk hebben, want ze beschikken over de recentste informatie, alleen zit een doorgewinterde ervaringsdeskundige er meestal niet op te wachten om gecorrigeerd te worden. Wel, zo'n bemoeial voelde ik me dus na het lezen van allerhande kattenfora. Ik hou dus mooi mijn mond!

Ik denk dat Meneer V. tot in het diepst van zijn ziel dankbaar is dat ik tijdens de zwangerschap van S. imon (en de rest) nooit een voet binnen heb gezet bij Prenatal of andere hormonen-uitbuitende zaken. Die verwachting is een gevoelige periode waarin men je allerlei producten kan aansmeren die je later helemaal niet nodig blijkt te hebben.

Ik ben daar trouwens ook dankbaar voor. Stel je voor dat ik ook zo'n betweterig type blijk te zijn...

donderdag 6 maart 2014

Zeker en vast

Gisteren is de vastenperiode begonnen. Aangezien ik echter niet katholiek ben, voel ik me zo vrij om aan die dagen mijn eigen draai te geven. Uiteraard.

De dagen tussen carnaval en Pasen worden aangegrepen om bewust te leven en stil te staan bij wat men écht nodig heeft. 40 dagen sober leven, op wat voor manier dan ook.

Aan de traditionele onthoudingen heb ik niet echt een uitdaging: vlees eet ik toch al niet, alcohol drink ik nauwelijks, snoepen doe ik minimaal (en prefab probeer ik helemaal te vermijden). Bewust leven over de hele lijn is sowieso al mijn uitdaging in het leven, dus vond ik het tijd om er een "onthouding" bij te zoeken.

Mijn keus is echter gevallen op een toevoeging in plaats van op een beperking: 40 dagen lang ga ik elke dag een extra taak doen in plaats van naast het gewone huishouden. Het gaat om taken/ klusjes/ zaken die ik al maanden weken van plan was te doen maar om één of andere reden steeds voor me uitschoof. Gelukkig ontdekte ik dat uitstelgedrag eigenlijk best positief is.

Toch ga ik me nu storten op een inhaalprogramma. Gisteren heb ik de spits afgebeten met het zemen van de ramen, vandaag heb ik allerlei administratieve rompslomp afgehandeld. Op mijn lijst staat verder nog een bezoek aan de kapper, huisarts, uiteten met Meneer V. (is niet echt een klus), vriendinnen bezoeken waar ik al lang niet meer ben geweest, een heleboel administratie doen, opruimen etc. De kunst is om leuke dingen en "moet"-dingen goed te combineren.



De grootste uitdaging komt echter net na Pasen: dan laat ik K. asper eindelijk naar school gaan.

Misschien.

maandag 17 februari 2014

De Speelbrug

Andere thuisblijfmama's herkennen het vast wel: van die dagen dat je enkel op kinderniveau communiceert. De mevrouw achter de bakkerstoog is soms de enige volwassene die je spreekt op zo'n dag.

Inmiddels ben ik dat stadium voorbij. Sinds S. imon naar school gaat spreek in elk geval ook nog elke dag met de juf. In elk geval zeg ik zeggen we elkaar 's ochtends goedemorgen. Daarnaast gaan we bijna wekelijks naar de Speelbrug, een gewoonte die ik heb van toen S. imon nog een dreumes was. Vrijdag is Speelbrugdag bij ons - het hoogtepunt van de week voor K. asper.

 
 

In de veilige omgeving van de Speelbrug kunnen de kinderen op ontdekking gaan en onbezorgd spelen - mama blijft in de buurt dus ze kunnen zich volledig overgeven aan het spel. Toegeven, het speelgoed is niet hetgene waar ik enthousiast van word, maar de kinderen zijn juist blij dat ze kunnen spelen met dingen die ze thuis niet hebben. (Plastic! Speelgoed op batterijen! Overdaad! Kleur!) De grootste troef is echter dat er andere kindjes zijn om mee te spelen. Potentiele vriendjes om sociale interactie mee te oefenen.

Maar de kinderen zijn niet de enigen die aan hun sociale ontwikkeling kunnen werken. Ondertussen dat zij de boel op z'n kop zetten kan ik wat bijpraten met andere mama's. (De gratis opvoedadviezen die ik daarbij krijg laat ik mijn ene oor ingaan en het andere weer uit, maar dat terzijde). Het is soms best fijn om even te kunnen overleggen of gewoon wat te kunnen babbelen. Die gezamenlijke voormiddagen leveren tenslotte heel wat méér op dan enkel social talk:

Afgelopen zomer zijn we voor de tweede keer met 4 gezinnen van de Speelbrug een week naar de Ardennen geweest. In 2012 waren we met 10 kinderen, zomer 2013 waren het er al 12. Blijkbaar oefenen de mama's thuis ook goed hun (non-verbale) communicatie.